Laser gazowy CO₂szybko zdobywa popularność w chirurgii weterynaryjnej, gdyż jego użycie nie wiąże się z silnym krwawieniem śródoperacyjnym, ani bólem i obrzękami już po zabiegu. Długość fali, którą emituje (10600nm) jest doskonale absorbowana przez wodę, i nie ulega rozproszeniu w tkankach. W tkankach twardych zęba, absorpcja promieniowania innego lasera CO₂, który  generuje promieniowanie o długości fali 9600 nm jest także duża. Jednakże ten, inny laser CO₂  (9600nm)  jest urządzeniem bardzo drogim, a przez to mało popularnym i mało dostępnym. Jego rola praktyczna jest wciąż ograniczona do badań laboratoryjnych. Poniżej będziemy się zajmować tylko laserem CO₂  generującym promieniowanie o długości fali 10600nm i mocy od 1 do 15 W.

Podstawową techniką zabiegów promieniowaniem tego lasera jest technika bezkontaktowa. Realizuje się nim głównie zabiegi bezkrwawej, bezkontaktowej, superprecyzyjnej chirurgii przez procesy fototermiczne. Laser CO₂ powoduje hemostazę i hamuje wysiękanie, koagulując naczynia i krwionośne i limfatyczne o średnicy nie przekraczającej 0,6mm. Redukcja czucia bólu z kolei wiąże się z waporyzacją zakończeń nerwowych, dzięki czemu na zakończeniach receptorów bólowych  nie powstaje potencjał czynnościowy. Ponadto laser CO₂dezynfekuje tkanki poddawane zabiegowi, gdyż jego zdolność do waporyzacji nie odnosi się tylko do komórek ssaków, ale również do bakterii, wirusów i grzybów. Dlatego omawiane urządzenie jest tak dobrym narzędziem do opracowywania ran.

Zdolność do waporyzacji tkanek, związana z bardzo wysoką absorpcja promieniowania lasera CO₂ przez wodę, pozwala usuwać z jego użyciem wszelkiego rodzaju zmiany rozrostowe i przerostowe, także te bardzo rozległe. Promienie lasera CO₂wywołują silne rozgrzanie okolicznych tkanek, co z jednej strony może powodować oparzenia, ale jednocześnie wywołuje koagulację naczyń. Dzięki temu, oraz wspomnianemu wyżej efektowi waporyzacji zakończeń nerwowych, zabiegi z użyciem tego urządzenia są prawie bezbolesne i nie wiąże się z nimi utrata krwi.

Przykładowe zastosowania

1. Chirurgia stomatologiczna

- Niezłośliwe, wczesne zmiany chorobowe: włókniaki (np. policzka), brodawczaki,    brodawki pospolite, ziarniniaki (np. ropotwórcze, szczelinowe), liszaje płaskie     Wilsona, - w postaci nadżerkowej, nadziąślaki np. szczelinowaty, wrzody pleśniakowate jamy    ustnej, nikotynowe zapalenie jamy ustnej, itp. - Złośliwe zmiany nowotworowe: guzy na języku, guzy na wardze dolnej, mięsaki    Kaposiego, chłoniaki - Nadmierne zrogowacenia (hiperkeratozy) - Przerost wędzidełka: wargi górnej, wargi dolnej, krótki przyczep wędzidełka języka - Brodawkowaty rozrost zapalny dziąsła, przerosty śluzówki - Guzowatość tkanek miękkich - Zmiany naczyniowe: naczyniaki - hemangioma np. płaski, jamisty, młodzieńczy - Hiperplazje, odleżyny, owrzodzenia np. aftowe, opryszczki wargowe - Leukoplakie (rogowacenie białe), bliznowce, afty - Torbiele: śluzowa, podjęzykowa, zastoinowa - Patologia gruczołów ślinowych np. kamica ślinowa - Ropnie: dziąsła, kieszonki, podniebienia, wyrostka sutkowatego, wyrostka    zębodołowego - Patologiczne połączenia (przetoki) ustno ? zatokowe, zęby wklinowane

2. Periodontologia

- Przerost dziąsła: po leczeniu hydantoiną (polekowy), akantotyczny, wokół korony,    wokół implantu, po leczeniu cyklosporyną, fenytoinowy, włókniakowy - Zapalenie dziąsła: okołoimplantowe, okołokoronowe - Kieszonki: dziąsłowe, głębokie kieszonki kostne

3. Protetyka i implantologia

- Przygotowanie pola protetycznego: plastyka dziąsła pod protezę lub implant - Usuwanie powikłań: przerostu dziąsła wokół: protezy, implantu, mostu, korony,    ziarniniaki szczelinowe, nadziąślaki